Vertaling T.U.
Een waar gebeurd verhaal.
Waarom? Dat is de vraag die het meest wordt gesteld.
Waarom? Waarvoor? Waarom een kabel bewandelen?
Waarom tart je het lot? Waarom de dood riskeren?
Maar ik zie het anders. Ik zeg nooit het woord. Dood.
Ja, ik zei het een keer...
misschien nu drie keer, maar let op.
Ik zal het niet nogmaals zeggen.
In plaats daarvan gebruik ik het tegenovergestelde woord. Leven.
Voor mij, is het lopen op de kabel het leven.
Dit is het leven.
Dus, ga met me mee naar: 1974. New York.
Ik ben verliefd op twee gebouwen. Of zoals iedereen het noemt...
'De Twin Towers van het World Trade Centre'.
Deze torens roepen me, ze maken iets los in mij en inspireren me.
Een droom.
Mijn droom is om een kabel tussen de WTC-torens te hangen en erop te lopen.
Natuurlijk is dat onmogelijk.
Niet te vergeten illegaal.
Dus waarom het onmogelijke proberen? Waarom je dromen najagen?
Ik kan deze vragen niet met woorden beantwoorden.
Maar ik kan laten zien hoe het gebeurde.
Dus moeten we terug in de tijd, over de oceaan.
Mijn liefde voor deze mooie torens begon niet in New York.
Mocht je het niet gemerkt hebben, ik kom hier niet vandaan.
Mijn verhaal begint in een andere mooie stad in de wereld.
Parijs Frankrijk
Stel je Parijs voor.
Hier ben ik dan een zelf uitgeroepen koorddanser waar niemand om geeft.
Overleef als een troubadour. Geef voorstellingen op straat.
Ik creëerde een karakter. Ik heb een hoed. Ik draag alleen zwart.
Ik leerde mezelf de perfecte cirkel te tekenen op de grond...
en binnen deze cirkel spreek ik geen woord.
De cirkel is mijn domein. Betreden is niet toegestaan.
En als de toeschouwers mijn heilige ruimte bleven schenden...
dan volgde er meer drastische maatregelen.
Ik heb opgetreden voor iedereen en mensen vonden het te gek...
mannen, vrouwen, jong, oud, alles.
Behalve de politie natuurlijk.
Ik geloof niet in vergunningen.
Maar ongeacht waar ik was of deed, ik was altijd op zoek.
Op zoek naar de perfecte plek. Om mijn kabel aan te hangen.
Goedemorgen, mevrouw.
Ik heb vreselijke kiespijn. Ik heb onmiddellijk een tandarts nodig.
Heeft u een afspraak? - Ik heb geen telefoon.
Dan moet u wachten. - Wachten, alstublieft.
Over twee uur is er een plekje.
Mevrouw, u kunt niet van me verwachten...
om nog eens twee uur die vreselijke pijn te doorstaan.
Heel goed. Ik wacht.
Dan maar hopen dat ik niet in elkaar stort wegens die doodsangst.
Goedemorgen, meneer. Gaat het?
Fijn u ook te ontmoeten.
Plotseling, verstijfde ik.
Mijn kiespijn verdween.
In het tijdschrift stond een foto van de torens...
die zelfs nog niet klaar waren. Maar er stond dat als ze klaar zijn...
zullen ze de hoogste ter wereld zijn.
Met dit kleine potlood streepje, werd mijn lot bezegeld.
Dit was het begin van mijn droom.
De eerste keer dat ik een koorddanser zag, was ik acht jaar oud.
Het circus bezocht mijn stad, vergezeld met de familie Omankowski.
Een van de grootste koorddansers in de wereld. De witte duivels.
Mijn zoon, de circusclown.
Ik leerde mezelf lopen op de kabel.
En het bleek dat ik een talent had voor klimmen, balanceren. En zelfs jongleren.
Maar ik wilde meer weten.
Wat doe je op mijn kabel?
Kom naar beneden.
Ga van mijn kabel af.
Wil je zelfmoord plegen? Idioot.
Sneller.
Zo ontmoette ik Rudy Omankowski Senior.
De patriot koorddanser van de Witte Duivels familie.
Iedereen noemde hem. 'Papa Rudy'.
Hij zou nooit precies zeggen waar hij nu vandaan kwam. Zeker geen fransman.
Papa Rudy was een geweldige koorddanser, acrobaat en jongleur.
Op dat moment, zag hij wellicht iets in me.
Philippe, kun je me horen?
Ja, maar ik spreek geen Tsjechisch.
Sorry, ik zal Engels praten.
Vandaag, ga je leren om entree te maken.
Je moet leren complimenteren.
Complimenteren?
Een compliment is een stille boodschap. Een bevel naar het publiek...
om aandacht te besteden, en zelfs na de voorstelling.
Een compliment is ook een dankoffer.
Saluut.
Nee, Philippe, dat was verschrikkelijk.
Je doet te veel.
Doe niets. Probeer het nog eens.
Nee, ik zei om niets te doen. Je doet nog steeds te veel.
Je ziet eruit als een lafaard.
Het publiek moet altijd het gevoel hebben dat je de controle hebt.
Doe niet zo je best.
Doe niets. Overnieuw.
Waar blijft je respect? Je deed niets.
Je zei om niets te doen. - Ja, niets doen aan de buitenkant.
Je moet groeten in je hart.
In mijn hart?
Een artiest moet respect hebben. En dankbaarheid voor het publiek.
Waarom zou ik 't publiek respecteren? Ik ben degene die de kabel bewandeld.
Je zult het publiek begroeten en respect tonen.
Er is geen spektakel zonder publiek.
Zolang je dat niet begrijpt, zal je nooit optreden in het circus.
Prima. Ik wil niet optreden in het circus.
Ik ben geen belachelijke circus clown. Ik ben een kunstenaar.
Papa Rudy gooide zomaar mijn artistieke reet terug de straat op.
En kort daarna...
Je wordt nooit iets als je die stomme circustrucjes blijft doen.
Op een kabel lopen brengt geen brood op tafel.
Edmond, je moet het heroverwegen. Geef hem een kans.
Nee, zijn wortelen zijn gekookt.
Precies. De wortelen zijn gekookt.
De wortelen waren gekookt. Er was niets anders te doen.
Dus ging ik mijn eigen weg. Ik wist niet eens wat ik zocht, maar...
ik dacht dat ik het zou vinden in Parijs.
Het ging prima met me, tot jullie langskwamen.
Ben je trots op jezelf? - Sinds wanneer praten mimespelers?
Ik ben geen mimespeler. En ik verberg me ook niet achter een denkbeeldige muur.
Beledig mijn cirkel alsjeblieft niet. Het is een heilige plek.
Dank u.
Ik zou het waarderen als u doorgaat. Dit is een privégesprek.
We dachten dat dit een show was. - Nee, hoor.
Dit is voor jullie. - Dank u.
Tot ziens.
Ik hou van je Engels. Het klinkt zo Amerikaans.
Je bent een dief.
Ik hoor je liever in het Engels. - Wie denk jij dat je bent, stommeling?
Ja, ik hoor echt liever het Engels.
Luister, jongleur. Je stal mijn beste publiek sinds weken.
En voor wat? Een goedkope stunt.
Sorry, maar mijn mensen zijn dol op mijn hoge kabel act.
Noem je dat een hoge kabel?
Dat is de laagste kabel die ik ooit heb gezien.
Je hebt gelijk. Maar dat is omdat de twee hoogste bomen op het plein...
op jouw performanceruimte staan.
Ik zou nooit de ruimte van een andere kunstenaar binnenvallen.
Het gaat regen.
Boze mevrouw van de straat.
Ik wil graag een deal maken.
Ik speel alleen op dat plein, als je er niet bent.
Elk weekend en elke 2e donderdag. - Oké, deal. Mijn naam is Philippe.
Annie. - Annie is een mooie naam.
Waarom spreek je Engels? - Omdat ik moet oefenen. Ik ga naar New York.
New York. Dat is heel spannend.
Misschien kom je met me mee. - Ja, misschien.
Ik hoor je graag zingen. Het is prachtig.
Je hoorde me niet eens zingen. Je speelde met krijt.
Oh, nee. Daarvoor. Ik was hier eerder.
Misschien zag je me niet, maar ik zag je en hoorde je zingen. Het was prachtig.
Bedankt. - Annie, mag ik je een glas wijn aanbieden?
Nee, ik denk niet dat het een goed idee is. - Ja. Dan zal ik een deal met je maken.
Als ik je 'n glas wijn mag aanbieden, hang ik nooit meer mijn touw op...
op in het Latin Quarter.
Je geeft nooit op, ofwel? - Nee.
Ik ben erg volhoudend.
Mijn droom.
En dit ben jij? - Ja.
De meest glorieuze koorddanseract in de geschiedenis.
En hoe hoog is de kabel, voor 'n dergelijke glorie?
Meer dan 100 verdiepingen hoog.
Waar groeien zulke bomen?
Het zijn geen bomen.
Twee prachtige torens.
100 meter groter dan de Eiffeltoren. - Ik zie het.
Wat denk je?
Ik weet het niet. Het lijkt zo...
Zo. - Prachtig?
Prachtig, ja, en gevaarlijk, en...
helemaal gestoord en je bent dol hierop? - Ja.
Dit is mijn droom.
Dan moet je het gewoon doen.
Zelfs als iedereen zegt dat ik gek ben?
Trek je niets aan van wat andere mensen denken. - Het maakt me wel uit wat jij denkt.
In vind je droom geweldig.
Wil je weten hoe ik over je denk?
Nee? Zelfs niet een beetje?
Maar ik ga het toch zeggen.
Je kan het me vertellen maar het boeit me niet.
Ik weet een plek met twee prachtige bomen.
Ik had geen idee op dat moment, maar Annie zou mijn eerste medeplichtige geworden.
Ik zat te denken dat je bij me moet komen staan.
Nee, ik denk het niet. - Ja. Het wordt je doop van de kabel.
Kom, Annie. Vertrouw me.
En er waren inderdaad twee prachtige bomen, in het park bij Annie's kunstacademie.
Ze regelde dat ik mijn kabel daar op kon hangen.
Het was perfect. Omdat ik elke dag zou oefenen en ook Annie kon zien.
Toen, op een dag, terwijl ik op mijn kabel zat...
werd ik benaderd door een zeer ernstige jongeman.
Mag ik nieuwe foto's maken? - Waarom?
Ik ben Philippe.
Hallo, Jean-Louis.
Jean-Louis, spreek je Engels? - Ja, waarom?
Omdat ik moet oefenen. Ik ga naar Amerika.
Voor een act? - Precies.
Maar mijn act is niet alleen een show.
Het zal een coup zijn. - Coup?
Ja, ik wil mijn kabel ophangen...
in het geheim, op 's werelds meest spectaculaire podium.
En zonder waarschuwing....
zal ik verschijnen en mijn verassing opvoeren.
Een illegale kabel wandeling.
Als het werkt, zal het de meest artistieke coup zijn van de eeuw.
Mijn vriend, je mag mijn foto's op elk gewenst moment bekijken.
Ze zijn heel rebels. - Dus je bent niet alleen een fotograaf.
Je bent ook een anarchist? - Alle kunstenaars zijn anarchisten.
Vind je niet?
En jij, mijn vriend anarchist kunstenaar...
kan mijn officiële fotograaf zijn.
Zo raakte ik bevriend met Jean-Louis. Mijn tweede medeplichtige.
Als dat gebeurt tijdens je coup, is het de artistieke ramp van de eeuw.
Ik moet meer weten. - Leer kloppen.
Je moet me leren hoe je een hoge kabel optuigt.
Een hoge kabel voor wat? Je bent een straat jongleur.
Ik moet leren hoe de juiste knoop te binden.
Ik moet weten welk kabel te gebruiken. Gewicht. Dikte.
De treksterkte. - Dus...
je wil dat ik mijn geheimen aan je geef?
Geheimen. Die ik een leven lang heb moeten leren.
Geheimen, die alleen mijn kinderen kennen.
En ik moet ze zomaar overhandigen?
Ik betaal je. Ik heb geld. Het kan me niet schelen hoeveel het kost.
Kom naar het circus. Bij zonsopkomst.
Neem je geld mee, jongleur.
Zet blokken tussen de kabel en de knoop.
De houten blokken fungeren als buffer.
Als de mast beweegt, zal het touw niet breken.
En controleer altijd de tuigage zelf.
Loop nooit op 'n kabel, zonder dat je alle tuigage zelf hebt gecontroleerd.
Begrepen?
Er was een grote Poolse koorddanser. Roman.
Hij kon de juiste spanning van de kabel voelen....
door zijn kont en door zijn oor.
Onder door, hierboven. Afsluiten.
Aantrekken en betalen.
Philippe, je geeft me kapot geld. - Nee, het is goed.
Dus papa Rudy liet me meereizen met zijn team.
Natuurlijk heb ik nooit een voorstelling gegeven.
Maar elke keer dat de tent leeg was, zou ik oefenen op de kabel.
Het merendeel van de koorddansers sterven als ze klaar zijn.
Ze denken dat ze zijn aangekomen maar staan nog steeds op de kabel.
Als je drie stappen moest doen, zou je die stappen arrogant doen?
Als je denkt dat je onoverwinnelijk bent, dan zul je sterven.
Deze krijg je gratis.
Een paar weken later, kreeg ik mijn eerste officiële openbare klus.
In deze kleine stad. Het is zo klein, dat het niet eens op de kaart staat.
Maar de burgemeester van deze stad organiseert elke lente een festival...
en papa Rudy overtuigde hem om mij te huren.
Over dit meertje. Meer een moeras.
Zo goed? - Door je rug en voeten. Vertel mij het maar.
Annie kwam en zette een draaitafel neer voor muziek.
En Jean-Louis kwam om foto's te nemen.
En zo begon mijn act. Het begin ging erg goed.
Maar toen hoorde ik gemompel, en gelach, en gegiechel.
Het bleek dat er ook een hengelwedstrijd was die middag...
in dit meer, meer een moeras.
En de vissers drinken wijn. Ik word beledigd en ze lachen me uit.
Terwijl ik probeer te werken.
Over de kabel lopen is zowel fysiek als geestelijk.
Bij concentratieverlies, verlies je je evenwicht.
Hier ben ik, in de modder. Tot aan mijn knieën, en doe het 'papa Rudi' compliment.
Dat was mijn eerste optreden.
Een mislukking.
En daarna, voelde ik me niet zo goed.
Toen op een dag, liep ik langs de Seine, en had zelfmedelijden.
Toen ik opkeek, en de torens van de Notre Dame zag.
En ik zei: 'Hier komt mijn kabel te hangen'.
Hier bevrijd ik mezelf.
En dus, onder dekking van de nacht en een valse sleutel...
slopen Jean-Louis en ik de kathedraal binnen.
Ik bevestigde visdraad aan een van mijn jongleer ballen.
En gooide het naar de andere kant waar Jean-Louis wachtte.
We bevestigde deze visdraad aan een klein touw...
en verbonden dat tussen de torens. Daarna verbonden we een langer touw.
Toen bonden we het grote touw aan de stalen kabel.
Dus Jean-Louis en ik bleven de hele nacht op...
om deze kabel te installeren tussen deze twee oude torens.
Toen de eerste toeristen aankwamen in de ochtend, begon ik.
En ik slaagde. Ik deed mijn eerste wandeling illegale koord verrassing.
Ik gaf mijn eerste verrassings, illegale koorddansers voorstelling.
Dit was ook de eerste keer dat ik de smaak van deze sensatie proefde.
Het gevoeld dat ik in een heel andere wereld belande.
En ik werd bevrijd.
Althans dat dacht ik.
Deze Parijzenaars klagen alleen maar. Ze weigeren om schoonheid te waarderen.
Elk ander land, Duitsland, Spanje, Engeland... Zelfs Rusland verwelkomt me
Ze noemen me een Maestro. Een dappere jonge man.
Maar nee, niet de Fransen.
Ze noemen me een crimineel, een vandaal.
Kijk.
Dit is een teken.
Dezelfde krant als mijn Notre Dame verhaal. Dit is voorzienigheid
Ze zijn bijna klaar. De onderste verdiepingen zijn al open.
Annie, we moeten pakken.
Ze zijn enorm.
Het zijn monsters.
Ze zijn veel groter dan ik had gedacht.
Het is absurd.
Compleet absurd.
Het is niet echt.
Deze torens zijn angstaanjagend.
Ze rijzen op en stoppen niet meer. Het is niet menselijk.
Het is gedaan. Het is voorbij.
Wat is voorbij? - De coup. Mijn droom is vernietigd.
Deze beesten.
Kalmeer. - Ze zeggen dat het niet mogelijk is.
Er is geen teken van mogelijkheden. Niets zegt me dat het mogelijk is.
Hoe gaat het?
Deze trappen gaan omhoog. Ga maar terug naar 't hotel.
Als ik over vijf uur niet terug ben, kijk dan bij het politiebureau.
Ik kwam tot de top. Niemand hield me tegen.
Ik stond op een eiland, zwevend in de lucht....
aan de rand van de leegte.
Natuurlijk keek ik automatisch naar de andere toren.
Maar toen moest ik omlaag durven kijken.
Ik ken de leegte. Ik ben een koorddanser. De leegte is mijn domein. Maar raad eens.
Niet deze leegte.
Maar toch had ik de moed om te fluisteren.
Ik fluister zodat de demonen me niet horen.
Het is onmogelijk.
Maar ik doe het.
Het is compleet belachelijk.
Engels. Alleen in het Engels. We moeten klinken als New Yorkers.
Je zogenaamde 'coup' is een belachelijke baan.
Ziedaar. In het Engels. - Daarom heb ik het allemaal gepland.
Gepland? Wie hou je voor de gek?
Je hebt geen idee wat te verwachten aan de andere kant.
Je hebt geen idee hoe laat de bouwvakkers arriveren, en hoe laat ze weer vertrekken.
Je hebt geen idee wat de werkelijke afstand tussen de torens is, of de Cavalletis ankeren.
Hoe? Je kunt ze nergens aan vastbinden.
En trouwens, hoe lang heb je over dit model gedaan?
Oh, kom op. Dit is mooi, hè?
Wat zijn die Cavalletis? - Deze voerdraden.
Papa Rudy noemt hen: 'Cavalletis'. Ze stabiliseren de kabel.
De kabel.
Hoe ben je van plan de kabel door te geven aan de andere toren.
Net als bij de Notre Dame. We beginnen met een visdraad...
vastgebonden aan een touw en de kabel.
En hoe geven we de visdraad tussen de torens door?
Het is te ver voor de jongleerballen maar...,
ik dacht aan een op afstand bestuurbaar vliegtuigje...
en de lijn overvliegen naar de overkant.
Philippe, het duurt jaren om te leren om een vliegtuig te besturen, begrijp je dat?
We moeten het deze zomer doen.
De torens zijn bijna voltooid. We hebben niet veel tijd meer.
Je moet me helpen dit te doen. Stel je voor dat we erin slagen.
Dit zou het brutaalste artistieke werk kunnen zijn dat er bestaat.
Brutaal?
Het is gekkenwerk. - Ja, inderdaad.
Niemand bij zijn volle verstand zou dit proberen, daarom moet ik dit ook doen.
Omdat het nog nooit gedaan is. Ik geef toe, dat ik gek ben.
Ja, je bent gek. - Ik ben gek.
Jij bent gek. - Ja, ik ben helemaal gek.
Je houdt van me, omdat ik gek ben. Ik ben helemaal krankzinnig.
Ik moet gaan.
Ik zal uitzoeken hoe de kabel naar de overkant te krijgen.
Jij zoekt uit hoe de Cavalletis te ankeren. - Goed.
Hebben we een deal?
De Cavalletis mogen niet verticaal zijn.
Ze moeten horizontaal zijn. Parallel naar de kabel.
Parallel? - Het zal niet mooi zijn, maar het vermijd...
dat de kabel zwaait.
En je moet drie bouten gebruiken bij de Cavalleti klem. Niet twee.
Een lange kabel zet grote druk op de handgrepen.
Als je loopt, kan je gewicht een bout breken.
Vergeet niet blokken hout tussen de kabel te plaatsen...
een gebouw beweegt.
Als het gebouw dan uitzet...
breekt het hout, maar de kabel explodeert dan niet en scheurt jou niet in tweeën.
Goed, hout.
Dit is wat je gaat doen, Philippe.
Draag een veiligheidsgordel onder je pak vastgebonden aan een beveiligde lijn...
aangesloten op een plaats hieronder.
Een veiligheidslijn? Een karabijn?
Ik ga niet lopen met een veiligheidslijn.
Vanaf die hoogte is dat onzichtbaar. Niemand zal enig idee hebben.
En wat doe ik als ik bij de eerste Cavaletti kom?
Je bent een acteur. Kniel op de kabel, maak je aan één kant los, en vast aan de andere kant.
Het publiek denk dan dat je hen groet. - Dat doe ik niet.
Dat zal ik nooit doen. - Waarom ben je dan hier gekomen?
Omdat je zoveel weet. Vertel mij dat ik het mis heb.
Omdat jij me moet vertellen hoe ik die kabel vast moet maken.
Niet een nep wandeling maken als een lafaard.
Philippe, echt waar. Jullie gedragen je beiden als kinderen.
Hij begrijpt niet wat ik probeer te doen.
Zijn kabel en mijn kabel hebben niets gemeen.
Ga met hem praten. - Wil je dat ik met hem ga praten?
Maak je excuses. - Jawel. Je hebt geen keuze.
Papa Rudy, het spijt me, maar...
als ik zo ga lopen met die veiligheidslijn, dan wordt het zinloos.
Mijn zoons zijn talentvolle acrobaten.
En ik laat ze nooit zo lopen zonder veiligheidslijn.
Zou jij met een veiligheidslijn lopen?
Jaren geleden toen jij het leerde in dit huis...
was ik een dom kind en luisterde nooit naar jou.
Maar je vertelde me iets dat ik me altijd zal herinneren.
Je zei: 'Je kunt niet liegen op het toneel.
Het publiek zal altijd weten wat er in je hart leeft.'
Ik denk dat ik dat nu begrijp.
Weet je, Philippe...
wat je doet, begrijp ik misschien niet.
Maar het is...
het is iets.
Het is iets moois.
Dit was van mijn opa.
Je zult dit nodig hebben.
En dit ook.
Nu is mijn geheim, ons geheim.
Dank je wel.
Sneller, sterker. Lopen.
Sneller, sterker.
Je bent een storm.
Je bent een vreselijke orkaan die tussen de toren doorblaast.
Hoe gaat het?
Dit is mijn goede vriend Jean-François. Hij wil een medeplichtige worden.
Hij is altijd op zoek naar een avontuur.
Zeg maar Jeff. - Een Engelse naam. Dat vind ik leuk.
Welkom, Jeff. Welkom bij de coup.
Helaas, spreekt Jeff geen Engels.
6 maal zes is 36.
Zijn Engels is niet zo slecht. - Ja, maar alleen nummers.
Hij geeft les in wiskunde op de middelbare school.
En hij heeft ook hoogtevrees.
Perfect. Ik ben bang voor algebra.
Goed, Jef. Welkom bij de coup.
Wat is 81 gedeeld door 27?
Drie. - Juist.
Jij wordt een geweldige medeplichtige.
Wat is 11 maal 10. - 110.
Precies. 110 verdiepingen. Zo hoog zijn de torens.
Volgens heb ik me aan mijn deel van de afspraak gehouden.
Is dat een pijl en boog?
Dit is niet zo sensationeel als een op afstand bestuurbaar vliegtuigje.
Maar het is veel rustiger.
Het werkt.
Nu heb ik genoeg geld en medeplichtigen en iets van een plan...
nu moesten we alleen nog een datum uitkiezen.
Dat moest zijn, voor het koud werd...
en voordat de torens werden afgerond.
Dus koos ik zes augustus uit.
Dat is drie maanden vanaf nu.
Jeff en Jean-Louis vliegen naar New York aan het einde van juli.
Ondertussen zochten wij naar Amerikanen medeplichtigen.
Dus, zes augustus.
Touw voor lichaam, handen. Klein blok en takel met drie banden.
Een blok en takel met één band.
Kettingen. Stalen kabels. Aluminium kabels.
Blokken. Bouwhandschoenen. Engelse sleutel.
Meetlint en balanceerstok in vier secties.
Waar is dit allemaal voor?
Ik ga een kabel hangen tussen de twee torens van het World Trade Center en erop lopen.
Ga maar lopen. De volgende.
Zodra we terug in New York waren, begon ik mijn werk als spion.
Ik ging elke dag naar de torens. Soms om zes uur 's ochtends.
En elke dag droeg ik een andere vermomming.
Ik nam overal foto's van. Ik noteerde details van elke centimeter van de torens.
Zoals u weet, is de Noordtoren twee jaar geleden volledig voltooid.
En de Zuidtoren is klaar tot de 80ste verdieping.
Beide torens zijn open voor het bedrijfsleven. - Mr Tozzoli, excuses.
Toulouse Tesson, van het Magazine L'Architect. Kunt u mij vertellen...
wat de precieze afstand is tussen de noordelijke hoek van de Zuidtoren...
en de zuidelijke hoek van de Noordtoren?
Wat? - De precieze afstand tussen de torens.
Lou? - 42,6 meter.
Ik bekeek de liften, De lokale, de expres.
De expres naar de bovenste sky lobby en naar de laagste sky lobby.
Ik ging honderd keer op en neer. Ik bespioneerde de onderhoudsmedewerker.
De laad peronnen. De vrachtwagens.
Als ze goederen kwamen brengen. Wanneer ze kwamen en hoe lang ze bleven.
Hoeveel papierwerk er uitgewisseld werd.
Mijn beste vermomming was als architect. Ik had een das om en maakte een blauwdruk.
En dit gaf me toegang tot alles in de bouw.
Philippe, dat ziet er heel naar uit. Misschien moet je naar het ziekenhuis...
en het laten hechten. - Het komt wel goed.
Maar kijk eens naar de datum.
De coup is over drie weken. Jean-Louis en Jeff komen volgende week.
En ik heb nog steeds geen toegang tot het dak van de Noordtoren.
Kun je wel op die kabel lopen met zo'n voet?
Tegen die tijd is het wel genezen. Maar wat ga ik morgen doen?
Hoe kan ik spionneren met zo'n kapotte voet?
Heb je krukken nodig? - Nee.
Ja, krukken.
Ik hou de deur wel open. - Dank u.
Ik help je wel met die krukken. - Bedankt.
Alstublieft, meneer. De expres lift. - Bedankt.
Ik hoop dat u gauw genezen bent. - Over een paar weken wel.
Welke verdieping? - 85, alstublieft.
Sorry, maar mag ik vragen wat je hier doet?
Je hoort hier niet thuis.
Ik heb absoluut gelijk.
Je hoort hier helemaal niet thuis.
Toch, Philippe?
Ik wist het. Philippe Petit. De waaghals koorddanser.
Ik zag je in Parijs, op de Notre Dame.
De politie wist niet wat ze moesten doen. - Dat weten ze nooit.
Barry Greenhouse.
Zo heet ik.
Ga je optreden in New York?
Werk jij hier?
Levensverzekeringen.
Deze man werkt op de 82ste verdieping.
Maar dit kan heel belangrijk zijn als ik hem kan verleiden om...
een medeplichtige te worden. Hij werkt in de Noordtoren.
Hij heeft toegang tot de trap naar het dak van de Noordtoren.
Wacht, Barry. Moment.
Dus nam ik hem mee uit eten.
Ik neem mijn spionnenwerk mee en mijn knipsels over de Notre Dame.
Waar hij getuige van was geweest. Dus hij wist dat ik het meende.
En geleidelijk aan, schilderde ik het beeld voor hem.
Als de zon opkomt...
loop ik.
Het is zeker illegaal. Dat is zeker.
Uiterst riskant. Niet te vergeten, gevaarlijk.
Dit is iets wat alleen een idiote asociale anarchistische pislinke idioot zou doen.
Ik doe mee.
Welkom, Jeff. Hoe gaat het?
Goed. - Mijn vriend.
Daar is het.
Dit is een ramp. Waarom wachten we tot het donker is?
Overdag komen we waarschijnlijk meer mensen tegen.
Maar 's nachts, als iemand ons ziet, hebben we geen excuus om daar te zijn.
Overdag komen we zeker mensen tegen die ons vragen waar we heengaan.
Overdag zeg je dat je iets zoekt, maar 's nachts heb je geen excuus.
Jeff, waarom beef je?
Ik heb hoogtevrees. - Het komt wel goed.
Het lukt me wel.
Hoe zit het met de bewakers?
Er is maar één bewaker. Die is 's nachts alleen maar op verdiepingen waar gewerkt wordt.
Hem kunnen we makkelijk vermijden. En hij gaat nooit naar het dak.
Philippe, waar ga je heen? - We hebben een intercom nodig.
Dit is wat je wilt.
Wil je een walkietalkie? - Nee, ik wil een intercom.
Zoals deze. Bekabeld. - Deze?
Dit ding hier? Die wil je niet hebben.
Bekabeld is ouderwets. Kijk deze eens.
Draadloos. - Ik wil deze intercom.
Je luistert niet naar me.
Ik probeer je een plezier te doen. Deze wordt niet meer gemaakt.
Ik kan geen garantie geven. - Dat kan me niet schelen. Ik wil deze.
Bekabeld. Alsjeblieft.
Ja, wat je maar wil. - Bedankt.
Jij bent de baas.
Hij denkt dat we stom zijn. - Hij probeert ons af te zetten.
Wat is er mis met de walkietalkie? - Bekabeld, dan kan de politie ons niet horen.
Als jullie drugs verkopen, of een bank beroven... - Trekt minder aandacht, toch?
Dachten jullie dat jullie de enige waren die Frans spreken in New York?
Ik begrijp het.
Het is goed, hoor. Beroof maar een bank.
Neem hem mee uit eten.
Ik ben Philippe. - Ik ben Jean-Pierre.
J.P. in Amerika.
Welkom bij Fisher Industrial Fence uit New Jersey.
Ziet er goed uit. Wie heeft dit gemaakt? Dat is een lang verhaal.
Ben ik aangenomen? - Jij hebt het langst in New York gewoond.
Jij wordt directeur personeelszaken. - Wat moet ik doen?
Vind meer medeplichtigen.
Die ken ik wel. - Ik kan je helpen met de kabel.
Ik kan goed knopen maken. Ik deed aan kruisboogschieten.
Ik doe ook mee.
Vooral als die kabel hoog hangt.
Snap je? Heel hoog.
Waarom het World Trade Center?
Ik heb altijd een hekel aan die dingen. Ze zien eruit als twee heel grote kasten.
Waarom beklimmen we het Chrysler Building niet?
Dat zou nog iets zijn. - Ik vertrouw die idioten niet.
Zeker Grumpy daar niet.
Vertrouw jij die jongens?
Hen vertrouwen. Het zijn die twee, of wie anders?
De coup gaat morgen plaatsvinden.
Morgen is de grote dag. Iedereen kent het plan.
De arbeiders beginnen om zeven uur 's morgens.
Dus ik moet in om zes uur op de kabel zijn. Je luistert niet.
Waarom niemand luistert naar me als ik praat? Letten jullie op?
Neem iets te eten.
Ik wil geen eten. Ik wil het plan doornemen.
We hebben het plan al 20 keer doorgenomen.
Dit is de 21ste keer.
Om twee uur laden we de vrachtwagen in. J.P. rijdt.
We zetten Jean-Louis af, Annie en Adolf bij de Noordtoren.
Jij gaat naar Barry toe. Hij verbergt je op zijn verdieping...
totdat hij je naar de trap naar het dak kan brengen.
De rest van ons, dat zijn jij, J.P., jij, Jeff, en jij, Deamon...
in onze arbeiderskleding. Wij brengen de kabel en tuigageapparatuur mee...
de lift in.
Volgens mijn werk als spion, moeten we de 82ste vloer kunnen bereiken.
En als de kust veilig is, en zo snel als we kunnen...
brengen we alles naar het dak en zetten de tuigage klaar.
Tegen middernacht zijn we klaar.
Horen jullie me? Om middernacht.
Dit geeft me de tijd om weg te komen naar de Noordtoren om de tuigage te controleren.
Omdat ik de tijd moet hebben om de tuigage te controleren in beide torens.
Dan bij dageraad, om zes uur...
zet ik mijn eerste stap.
Ik denk dat we moeten wachten...
en meer vaardige partners moeten vinden.
Het is nu of ooit, mijn vriend.
De wortelen zijn gekookt.
Wortelen koken? Waar gaat dat over?
Frans. Ze zijn gek op culinaire metaforen.
Het is een land met 365 verschillende kazen. Eén voor elke dag van het jaar.
Natuurlijk gebruiken ze groenten als metafoor.
De wortelen zijn gekookt. - De wortelen zijn gekookt.
Alles is klaar. We kunnen nu niet terug.
Jongens, wat doen we hier? - Ik denk dat het cool is wat we doen.
Maar ik wil niet naar de gevangenis.
Vooral niet door een Fransman die geobsedeerd is door groenten.
Man, dat is een terugval.
De man is natuurlijk gek. Nou en?
Zijn we hier alleen om hem te zien sterven? Weet hij wel hoe over een kabel moet lopen?
Dat weet hij el. Dat is het probleem niet.
Het probleem is dat hij zijn verstand verliest.
Hij mag dan zijn verstand verliezen, maar hij zal nooit opgeven.
Hij heeft alleen onze hulp nodig. - Ik denk dat als hij het kan doen...
dat heel mooi zou zijn.
Geweldig.
Dat zou heel geweldig zijn.
Het was de avond voor de coup, en natuurlijk kon ik niet slapen.
Ik had iets heel belangrijks vergeten. Ik was vergeten om de kist dicht te timmeren.
In feite was er geen doodskist. Het was de krat waar de kabel in zat.
Maar in mijn achterhoofd, had ik deze krat veranderd in een kist.
Wat doe je? Je maakt de hele buurt wakker.
Ik moest de kist nog dichtmaken. - Noem het niet zo.
Kist is wat het kan zijn. - Dat is niet grappig. Wat is er mis met je?
Wil je graag dood? - Zeg dat woord niet. Ik zeg nooit dat woord.
Kom op. Dood. Doodskist. Die. het is het hetzelfde.
Waarom doe je dit? Waarom ben je tegen mij?
Tegen jou? Niemand is belangrijker voor mij.
Waarom zeg je dat woord? Dat in mijn hoofd zit. Op de avond voor mijn meest gevaarlijke act.
Waarom ben je zo onverschillig? - Onverschillig?
Je bent de meest egoïstische arrogante... Ja, ik ben arrogant. Ik moet wel.
Op de kabel te lopen. En op de kabel staan.
En hoe zit het met je kameraden?
Je bedankt ze niet eens, om te laten zien dat je hen waardeert.
Ze weten dat ik hun waardeer. - Oh ja?
Ja. Wat wil je? Dat ik hen nu bedank?
Ik kan ze wakker maken en zeggen: 'dank u allen'.
Kom terug naar bed. Je bent uitgeput.
Mijn hoofd zit vol twijfels. Ik weet niet of...
Wanneer ik de leegte zal confronteren en het tijd is op de kabel te staan...
weet ik niet of ik in staat ben om de eerste stap te zetten.
Je hart zal je vertellen wat te doen.
Je bent de enige die me echt goed kent.
Het komt door jou, dat ik deze wandeling kan doen.
Je geeft mij de kracht, de vaardigheid. Zonder jou kon het niet.
Het komt wel goed.
Iedereen wakker worden.
Wakker worden.
Er is iets wat ik moet vertellen. Wat ik nog niet heb gezegd. Het is belangrijk.
Bedankt.
Rust goed uit. Morgen is een grote dag.
Zie je nou wel? Hij is zijn verstand kwijt.
Toen we eenmaal in de bus zaten. Dacht ik bij mezelf: nu begint het.
De coup is begonnen.
Ik heb mijn leven niet meer onder controle.
De Noordtoren. Kom op. Opschieten. Ik sta op een rode zone.
Met de hulp van Bary, onze man binnen. dropte we Albert en Jean-Louis...
bij de Noordtoren.
Barry's plan was hen te verbergen in zijn kantoor tot het donker werd.
Rode zone.
Tot ziens. - Rode zone.
Doe je voorzichtig? Ik hou van je.
Ik hou ook van jou.
Albert en Jean-Louis kleden zich als meedogenloze architecten.
Ze dragen hele zware koffers, omdat ze materiaal bij zich hebben.
En ze hebben een blauwdruk koker die de pijl en boog bevat.
Ik voelde me naar beneden gaan toen we de ladingplaats van de Zuidtoren inreden.
En ik wist het. Ik wist dat we gepakt zouden worden.
Stop daar, cowboy.
Iedereen stil zijn.
Wat kom je doen? - Een levering voor Fisher Fence Company.
Fisher Fence Company? Wie zijn dat?
We deden hun omheining al maanden geleden. We moeten de boel afbeken en opnieuw doen.
Door de tunnel. Ontmoet me bij de laadruimte.
Die smeris leek erg verdacht. Ik scheet bijna in mijn broek.
Daar kan meer bij.
Geen sprake van.
Nee. We hebben een levering voor de 87e verdieping Fisher Fence Company.
Nee, alleen medische leveringen gaan naar boven alle liften zijn in gebruik.
Kom volgende week terug. - Volgende week?
Ja, volgende week. Kom op. Ga naar huis.
Hoor je dat? Heb je 'm gehoord? We komen niet naar binnen vandaag.
We blijven hier en bedenken een andere manier.
Goed? We nemen een pauze. We onderbreken het werk.
Pardon meneer, voordat ik naar huis ga mag ik uw naam?
Frank Silani. - Ben u Siciliaanse?
Calabres.
Ik heb namelijk Siciliaanse buren. Ze wonen twee verdiepingen lager.
En ze koken altijd inktvis. Het stinkt vreselijk.
Dat is waar.
Kun je die Nixon geloven? - Als het aan mij lag...
zou hij de rest van zijn leven in de gevangenis doorbrengen.
U klinkt net als mijn vader. Hij zei dat dit land werd geleverd in een mandje...
de dag dat Kennedy werd vermoord. - Absoluut.
Wat was je naam? - Ik werd vernoemd naar J.P. Morgan.
Dus ik zat daar hulpeloos te kijken naar deze arbeiders.
En in mijn gedachten zag ik deze arbeiders bewegen als slakken.
Welterusten, jongens. Een geweldige dag. Fijne avond.
Zijn jullie nog steeds hier?
Luister, Mr Silvani, ik zal eerlijk tegen u zijn.
Als we deze levering missen. Worden we ontslagen. En Phil.
Die kan het vergeten.
Wat heb je? Waar moet je heen? - 82e verdieping.
Jimmy, breng deze mensen naar de 87e verdieping.
Je maakt zeker een grapje? - Kom op, dit is je laatste ritje.
Dank u wel, meneer. - Ja, laat maar.
Welke etage? - We willen naar de...
Etage 110. - 110?
Er is daar niet, dat is een bouwvloer. - Ja, maar het is perfect voor ons.
We moeten dicht bij het dak zijn. - Het dak? Waarom het dak?
Omdat we alle onderdelen voor de antenne hebben.
En de massa van de antenne, en de beveiliging.
Alle componenten en isolatoren.
We moeten ze meten. - Zonder te meten kunnen we niets plaatsen.
We lopen al drie maanden achter. - Dit is een groot probleem.
Hoe dan ook, pas op voor je vingers.
Nodig hem uit voor een drankje beneden.
Hij moet honger of dorst hebben. - Dat wordt moeilijk.
Hij moet hier weg. Ik wil niet gestoord worden.
We hadden een meevaller. Deze lift bracht ons naar etage 110.
Maar dat betekent dat J.P. deze...
lift bediener weer naar beneden moet zien te krijgen...
als hij bij ons blijft is de coup afgelopen.
110.
Jimmy, ik waardeer dit man...
Laat mij je een biertje geven, deze mannen nemen zo een zware last mee.
Ze hebben zo veel te doen, zij komen er wel uit.
Wat maakt het ook uit, pas op je vingers.
Meece. Is dat Grieks?
Er woont een Griekse man twee etages onder mij. Hij eet altijd lamsvlees.
Alleen maar lamsvlees.
O man, dit wordt echt zwaar.
We moeten het hier uitladen.
We brengen eerst de kabel en als iemand wat vraagt, is het voor de antenne.
Deze shit is echt zwaar, man. - Stil.
Ik bedoel echt zwaar, geen onzin.
Hier krijg ik echt de bibbers van man.
Ze komen ons halen.
De bewakers komen er aan.
Hou op, scheiterd.
Ik krijg er de zenuwen van.
Ik kan dit niet doen, man. Ik wil niet naar de gevangenis.
Luister, we hebben jou niet nodig. Ga maar.
Nee, die kant op, naar de 82e etage. Daar staat de lift.
Luister man, ik wil echt helpen. Je bent zo radicaal.
Onze enige hoop is dat deze bewaker naar een andere verdieping gaat.
Of misschien kunnen we in het donker voorbij hem glippen.
Ik moet toegeven dat ik toen bang werd dat de coupe al voorbij was.
Annie, ik heb je overal gezocht. - Is alles in orde?
We hadden een klein ongelukje, maar ik denk dat alles komt goed.
Goed.
En daar zaten wij, balancerend op een stalen balk voor een eeuwigheid.
En het ergste, het meest pijnlijke deel...
waren onze zware veiligheidschoenen, die sloopten onze voeten.
Ik zie de walkietalkie, maar ik zie geen bewaker.
Dus wat betekent dat? Is de bewaker weg?
Is hij er nog maar staat hij buiten mijn zicht?
Hij zou zijn walkietalkie toch niet onbeheerd achterlaten?
Ik draaide me om naar Jeff.
En ik zag de angst in zijn gezicht. Die angst begon ook mij te bekruipen.
En onbewust kreeg ik ook de vreselijkste gedachten.
De tijd verstrijkt. Ik blijf kijken en kijken.
En zijn walkietalkie staat er nog steeds.
En ik vraag me af, wat er gebeurt met de bewaker en zijn walkietalkie?
Speelt hij met mij? Wacht hij tot ik eruit kom?
Slaapt hij?
Dan, ongeveer een uur na middernacht...
Hij is weg.
Hoe lang zaten we er onder? - Ik weet het niet.
Drie en een half uur.
Wat doet hij? - Een dutje misschien?
Kijk, ze hebben het gehaald.
Ik kan het niet geloven. - Let op de bewaker en wees stil.
Jean-Louis en ik hadden enkele handsignalen gerepeteerd.
Dus nu vertelde hij mij dat hij klaar was om de pijl af te schieten.
Hij geeft een signaal en vijf seconden later schiet hij.
Maar na vijf seconden, gebeurt er niets.
Ik probeer het geluid van de pijl op te vangen, maar ik hoor niets.
Ik kijk rond en zie niets. Misschien is de pijl overgevlogen.
Dus ik begin te zwaaien om te zien of ik die onzichtbare vislijn voel.
Maar ik voel niets.
Hang niet de clown uit. - Ik zoek de vislijn.
Zonder kleren hoop ik meer kans te maken om de lijn te voelen.
Heb je hem gevonden? - Nee.
De bewaker is verdwenen.
Dus ik trek mijn kleren weer aan en we brengen onze spullen naar het dak.
Ik denk dat we wat moeten rusten en bij zonsopgang weer terug moeten komen.
Ga jij maar, ik blijf. - De hele nacht?
Vanaf hier kun je niets doen. Hij redt het, of niet.
Buiten dat ziet het er nogal verdacht uit als je de hele nacht hier staat te kijken.
Goed, dan zal ik blijven bewegen.
New York is gevaarlijk. - Ik red me wel.
Ik vraag me af of Philippe weet dat we hier nog steeds zijn.
Zal ik je morgen wat donuts brengen? - Ja, dank je wel.
Hallo, kun je me horen? - Luid en duidelijk.
We kunnen communiceren.
Ik zal het touw opmeten om te zien waar we de Cavalletis moeten plaatsen.
Dit is heel speciaal voor me.
Ik bewaak het met mijn leven.
Davoski, ben je wakker?
Grappig hoor. - Je moet wat op de 37e etage bekijken.
O ja, wat dan?
Wat dacht je van peperoni met saus en extra kaas.
Dat heb je goed.
Denk je dat hij weg is?
We hebben een alarmsignaal nodig.
Ik heb de Cavalletis geplaatst, Ben je klaar om de kabel te sturen?
Eerst komt het zware touw, en dan de kabel.
We hebben het touw. - Dan komt nu de kabel.
We hebben een probleem. - We doen er alles aan om de kabel op te hijsen.
Er zijn nog maar een paar uur voor zonsopgang.
We zullen alles doen wat we kunnen.
Dit is gekkenwerk. We zullen zo nooit op tijd klaar zijn.
Ja, dat zullen we wel. - Nee, echt niet.
We halen het niet en zullen allemaal gepakt worden.
Kijk naar de tuigage. De tuigage is niet veilig.
Ik ga jou niet zien vallen. Ik ga, ik stop er mee.
Albert, luister. Ik geloof je.
Als de tuigage niet klaar is, en als het niet veilig is...
dan stop ik er mee.
Kijk eens wie de nacht heeft overleefd.
Ik heb je donuts. - Dank je.
Zijn de kabels geplaatst?
Ja, maar het is nog niet strak.
Er is iets mis.
Philippe, ben je daar? - Ja, ik ben hier.
Het goede nieuws is dat de kabel aan deze kant vastzit.
Het slechte nieuws is dat Albert afgehaakt heeft.
Hij heeft afgehaakt en zegt dat de zon opkomt en dat de werknemers er aankomen.
Maar heb je hout tussen het ankerpunt en de kabel geplaatst?
Philippe, heb je mij gehoord? Albert is in staking.
Hij helpt me niet meer. En niet alleen dat...
hij heeft een camera meegenomen, en zal foto's nemen en die verkopen.
Ik wist dat we hem niet konden vertrouwen.
Je weet toch wat ze zeggen. Het komt op jou en mij aan.
Je zal altijd mijn officiële fotograaf zijn.
De kabel beweegt.
Hij gaat ervoor. - Kijk, hij gaat omhoog.
Het wiel.
Snel, kom met me mee.
We moeten hier langs en die lijnen vastmaken.
Het is te hoog. Ik kan het niet. Het is te gevaarlijk.
We moeten de karabijnen aandraaien. - Ik schijt in mijn broek.
Philippe, het lukt me niet.
Jeff, luister. Mijn vriend.
Je moet naar beneden klimmen. - Dat kan ik niet.
Jawel, het lukt je wel.
Hier, ik zal je helpen
Zeven keer zeven. - 49.
Negen keer acht. - 72.
Kijk.
Zie je?
Ik maak die andere daar vast. - Laat me niet alleen.
Je deed het goed. Bedankt.
Het wiel.
Wat ga je daar mee doen? - Met wat?
En dat was het moment in mijn avontuur dat ik 'de mysterieuze bezoeker' noemde.
Ik heb geen idee wie hij was en ik heb hem nooit meer gezien.
En ik kan me alleen maar voorstellen wat hij gedacht moet hebben.
Nu is het tijd om mijn pak aan te doen. Maar dat moet ik wel alleen doen.
Dus mijn kleedkamer is de uiterste rand van het gebouw.
Niet zichtbaar vanaf de straten van Manhattan.
De kleedkamer is iets dat papa Rudy mij geleerd heeft.
Daar vindt de transformatie plaats.
Daar wordt de vermomde bedrieger, de indringer, de acteur wordt.
De kunstenaar.
O god, hij valt.
Nee, het is gewoon een shirt.
Het is gewoon een shirt.
Hallo, nog niets zeker?
We zijn klaar om te beginnen.
Gelieve niet aan het touw te komen, een geringe beweging kan zijn dood betekenen.
Ik ben mijn pak kwijt geraakt.
Dit is het grootste moment van mijn leven en ik verlies mijn pak.
Het viel van de rand, ik heb geen pak. - Wat?
Ik ben mijn pak kwijt. Het kan niet zonder pak.
Wat moeten we doen?
We doen het toch, hoe dan ook.
Ik loop in dit belachelijke hemd, maar we doen het.
Ik heb een voet op het gebouw en één voet op de kabel...
en de buitenwereld begint te verdwijnen.
Jeff bestaat niet meer.
Mijn toren was verlaten.
Ik hoorde de geluiden van New York niet meer.
Alles werd stil.
Ik zag alleen de kabel maar.
In een rechte lijn tot in het oneindige.
En als ik mijn gewicht wil verplaatsen, dan word ik een koorddanser.
Zodra mijn hele gewicht op de kabel staat...
voel ik onmiddellijk het gevoel dat ik in mijn hart ken.
Ik voel dat de kabel één wordt met mij.
Ik voel dat de torens één worden met de kabel.
Mijn God, hij doet het.
Hij doet het.
Let op allemaal, kijk.
Daar op het kabel, kijk.
Ik benaderde de eerste Cavaletti, en die zat ondersteboven.
Maar ik kijk goed en het lijkt goed te zitten.
Dank u, papa Rudy, voor het idee van de drie bouten.
Kom op. Je doet het, Phillipe.
Ik kwam aan in de Noordtoren, met een intens vreugdevol gevoel.
De grootste voldoening die ik ooit heb gevoeld in mijn leven.
Hij doet het.
Kijk eens over je rechterschouder.
Philippe, lach eens.
Dank je wel, mijn vriend.
Ik was klaar met mijn oversteek, de coup was voorbij.
Maar, als ik naar de Zuidtoren kijk...
roept hij mij nog steeds.
Dus ik zat te denken...
misschien moet ik maar weer op mijn kabel gaan staan...
Hij komt weer terug.
En toen voelde ik iets dat ik misschien...
nog nooit eerder had gevoeld.
Ik was dankbaar.
Dus ik kniel op een knie en ik groet.
Ik groet eerst de kabel...
en dan de torens.
En daarna begroet ik de grote stad New York.
En dan, als ik sta, zie ik twee uniformen.
De politie.
Wat is dat?
Sla hem in de boeien.
Handen op je hoofd en op de grond liggen.
Die is gek. - Een Fransman.
Kom maar gewoon hierheen.
Dan praten we er over, goed?
Kom maar, vriend.
Goed zo, de show is voorbij. Kom maar.
Spreekt u ook Amerikaans?
Deze agenten, God zegene hen, doen mij denken aan de tijd...
dat ik moest vluchten voor de politie.
Maar hier kunnen ze mij niet volgen.
Wat doen wij nu?
Op dit moment besef ik me dat alle mensen beneden naar mij kijken.
Mijn publiek.
Maar ondanks dat is dit iets, dat een koorddanser nooit moet doen...
ik keek naar beneden.
En het was...
vredig, kalm en sereen.
Niet gevaarlijk.
Hoor je dat?
Er komt iemand aan, opschieten nu.
Wij zijn op het dak.
Vriend, kom er maar af.
Waarom doe je dit?
Verspil geen tijd.
Kom van die kabel af en hou op de lolbroek uit te hangen.
Val niet.
Ongelooflijk, die kleine idioot.
Nu met de politie op beide daken...
had ik geen keus. Ik moest op mijn kabel blijven.
Ongelooflijk.
Grijp hem. Ik hou je vast.
Heb je me vast? - Ja, ik heb je.
Kom op.
Langzaam en voorzichtig.
Zo gaat het goed, kom maar hierheen.
Zo gaat het goed.
Wat doe je?
Je was er bijna, kom op nou.
Dit is ongelooflijk.
Ik dacht dat ik alles al gezien had. - Ik ook.
Deze man is ongelooflijk. - Hij mag wel opschieten.
Er komt een storm opzetten.
Zo liggend op mijn rug, vervult de lucht mijn visioen.
De wolken.
Ze zijn als muziek.
Dan verschijnt er iets.
Een verschijning. Een vogel.
Deze vogel kijkt me aan. En ik voel de stille dreiging.
Rustig aan.
Plotseling zit ik vol met twijfel.
Misschien is de kabel het zat dat hij mij moet dragen.
Wat als mijn torens met elkaar praten.
Wat als ze er genoeg van hebben? Wat als ze mij af willen wijzen?
Ik denk dat het misschien tijd wordt dat ik deze overtreding beëindig.
Dit is de politie van New York.
Kom onmiddellijk van die kabel af.
U overtreedt ongeveer 100 stadsregels.
Ga onmiddellijk van de kabel af.
Of wij moeten actie ondernemen om u er van af te halen.
Ga er vanaf.
Je hebt je punt gemaakt.
Ga er af, alsjeblieft. Het is voorbij.
Het is je gelukt.
Ga er vanaf. Het is voorbij. Het is het niet waard.
Maar ik kan mijn actie niet afbreken op basis van twijfels.
Met gebogen schouders en hangend hoofd...
beslis ik.
Ik verlaat mijn kabel en mijn torens alleen...
met een overwinning.
Agenten van het politie departement van New York.
Dank u voor uw geduld.
Ik kondigde mijn komst aan bij de politie.
Ik vertelde hem dat mijn werk voorbij is.
Maar mijn werk is nog niet voorbij.
Ik heb nog drie stappen te nemen.
Philippe, wat gebeurt er?
Gaat het?
Kom op.
We hebben het.
Mijn naam is Philippe Petit. Ik ben een koorddanser.
De show is afgelopen.
Nee, snij de kabels niet door.
Niemand geeft een moer om jouw kabels.
Er staat te veel spanning op. Iemand kan gewond raken.
Je moet me geloven. - Wacht even, jongens.
Hij heeft gelijk.
Waar is het handvat? - Het is verborgen in een gat in de wand.
Let op je vingers.
Ik moet je wel zeggen, wat jij deed was wel iets.
Ik heb zoiets nog nooit van mijn leven gezien.
Je hebt moed, vriend.
Goed werk.
Waarom heb je dit gedaan?
De wereld wil weten waarom je het deed.
We willen weten waarom. Waarom heb je zo iets gevaarlijks geprobeerd?
Er is geen reden, omdat...
als ik een mooie plek zie om mijn kabel te spannen kan ik dat niet weerstaan.
Vanmiddag veroordeelde een rechter Petit om nogmaals over de kabel te lopen.
Maar deze keer in Central Park, voor een publiek van kinderen en...
slechts een paar centimeters van de grond.
Het verhaal van de coup was in het nieuws, wereldwijd.
In Frankrijk, toen papa Rudy het hoorde...
was papa Rudy de gelukkigste papa ter wereld.
Als papa Rudy kwaad is, is hij echt kwaad.
Maar als papa Rudy gelukkig is, krijgen de honden dubbel voer.
Het meest fantastische moment voor mij...
was toen ik jou zag antwoorden op mijn vuursignaal.
Op dat moment wist ik dat de coup een succes zou worden.
Hoezo, we waren bijna de pijl kwijt, die lag op het randje van het gebouw.
Dat was precies waar ik op gemikt had.
Geef maar toe, je wilde hem zien in zijn nakie zien.
Goed, ik wil graag een toast uitbrengen.
Op jullie allemaal, mijn medeplichtigen.
Ik weet dat ik een beetje...
moeilijk kan doen.
Maar...
jullie stonden mij altijd bij.
En daarom was ik in staat om over die kabel te lopen.
Dus om mij die eer te gunnen.
dank jullie wel.
Gezondheid.
Kijk daar eens.
We hebben het gedaan. We hebben de wereld laten zien dat alles mogelijk is.
Ze zijn nu anders, Philippe.
Ja, hij heeft gelijk. Ze zijn anders omdat jij daar liep.
Elke New Yorker die ik vanaf nu spreek, zal zeggen dat hij van deze torens houdt.
Misschien heb je ze tot leven gebracht.
Ze een ziel gegeven.
Jean-Louis en Jeff zijn snel daarna terug naar Frankrijk gegaan.
Maar ik bleef.
Ik was er trots op dat ik een New Yorker was geworden.
Om te blijven, moest ik mijn schuld betalen aan de maatschappij.
De rechter beval dat ik een vrije act moest geven in Central Park.
Natuurlijk was ik blij dat ik dat kon doen.
Annie.
Helaas ging Annie terug naar Frankrijk.
Wacht.
Weet je het zeker? - Ja.
Jouw droom is uitgekomen, nu moet ik de mijne vinden.
Tot gauw.
Tot ziens.
Bedankt, voor alles.
Ik ben blij dat je de torens jou geroepen hebben.
Dat was ongelooflijk. Doe het alleen niet nog een keer.
Vergeet Guy Tozzoli niet, van de persconferentie...
een van de mannen achter de oprichting van de torens.
Hij was gek op de oversteek en gaf mij een pas voor het observatiedek.
Dus ik kon gaan wanneer ik maar wilde.
En ik ging er heel vaak alleen heen.
Ik was daar vaak, starend in de ruimte...
om te zien of de herinnering terugkwam...
en het gevoel ook.
Omdat het...
een mooie dag was.
En die pas die ik gekregen had...
op die passen staat een datum.
De dag dat ze verlopen, maar op mijn pas kraste Mr. Tozzoli de datum door.
En hij schreef er op...
voor eeuwig.
Vertaling T.U.